Dankwoord Mayke
23 juli 2010
Lieve collega’s, ouders en kinderen,
Er is een tijd van komen…en een tijd van gaan…
Mijn vertrek van Tangram naar een nieuwe werkplek komt nu echt in zicht. Met grote blijdschap, maar ook met droefheid en tranen ga ik jullie verlaten.
Vier schooljaren geleden mocht ik Tangram binnengaan als nieuwe werkplek. Met enthousiasme en vertrouwen werd ik ontvangen. Tangram is een stukje van mij geworden.
Dit stukje kenmerkt zich door het wederzijds vertrouwen dat ik van collega’s,
ouders en kinderen heb mogen ervaren. Ik heb met volle teugen genoten van elk kind waarvan ik een juf heb mogen zijn. Deze kinderen hebben mijn rugzakje met bagage bijgevuld. Bagage die bruikbaar is en die ik graag meeneem naar een andere werkplek. Zij hebben mij inzicht gegeven in mijn manier van handelen. Ik heb met ze mogen lachen, gieren en brullen en ik heb vooral veel met ze mogen praten. Hieruit zijn vriendschappen ontstaan waar ik trots op ben. Aan al die kinderen die mij zoveel plezier en voldoening hebben gebracht in mijn werk als groepsleerkracht…DANK JULLIE WEL!!!!
Ouders waarmee ik op welke wijze dan ook heb mogen samenwerken, wil ik danken voor het vertrouwen dat zij hebben gehad in mijn handelen. Ook wil ik hen danken voor de bijdrage die zij hebben geleverd om er samen met mij voor hun zoon of dochter een fantastische tijd van te maken op Tangram. Ik zal jullie inzet en betrokkenheid zeker missen! Ut waor soms veul werreke, mèr ut waor aoch hiel gezèllug!
Tot slot wil ik al mijn collega’s bedanken voor het warme nest, waarin ik terecht ben gekomen toen ik de overstap naar Tangram maakte. Bedankt voor de stevige momenten van overleg en het nadenken over wat goed onderwijs is en hoe we dat samen kunnen realiseren. Bedankt voor het vertrouwen dat jullie mij als collega gegeven hebben. En natuurlijk ook bedankt voor die vele momenten, waarop we samen op een informele wijze heel veel plezier hebben gehad. Jullie zijn KANJERS!
Het schrijven van dit stukje heeft me moeite gekost. Mondeling gaat het me vaak vele malen beter af. Maar toch…met bloed, zweet en tranen…
DANK JULLIE WEL!!!!
Leefs en unne dikke poen, Mayke
